یادداشتی در اعتراض به دعوت از الیاس حضرتی برای سخنرانی در روز خبرنگار

من یک خبرنگارم. سال‌هاست با قلمم درد مردم را فریاد زده‌ام. مردمی که مشکلاتشان را می‌بینم و با رنج‌هایشان زندگی می‌کنم. خبرنگاری یعنی همین؛ یعنی روایتگری از دل جامعه. من می‌نویسم از نانِ کم، از سفره‌های خالی، از جوانانی که آرزوهایشان زیر بار گرانی له می‌شود.

حالا در روزی که به نام من و همکارانم ثبت شده، می‌خواهند کسی برایمان سخنرانی کند که از جنس این دردها نیست. کسی که در روزنامه‌اش تلویحا از گران شدن بنزین حمایت کرد؛ کسی که حل مشکلات اقتصادی مردم را به FATF گره زد؛ کسی که وام ازدواج و فرزندآوری را بی‌فایده دانست. آیا چنین فردی می‌تواند برای منِ خبرنگار، که هر روز با غم مردم زندگی می‌کنم، سخن از رسالت و مسئولیت بگوید؟

اعتراض من سیاسی نیست. من کاری به ارتباط او با بازداشت شدگان در فتنه ندارم. من کاری به نشست و برخاست‌های شخصی او و مثلا کله پاچه خوردنش با شهرام جزایری ندارم. اعتراضم از دل همان رسالتی می‌آید که بارها بر سرش سوگند خورده‌ایم: خبرنگار باید صدای مردم باشد، نه بازیچه بده‌بستان‌های سیاسی.

خانه مطبوعات و اداره ارشاد باید بدانند: لزوما همه انتخاب‌هایشان برای ما محترم نیست. خبرنگار قرار نیست زیر بار این بازی‌ها برود. ما خواستیم اعتراضمان را درون گفتمانی و محدود به گروه خانه مطبوعات در پیام رسان ایتا مطرح کنیم، اما صدایمان سانسور شد. گفتند “در زمین دشمن بازی نکنید” و اعتراضمان را حذف کردند تا شعار “زنده باد مخالف من” را صرف کنند. اما مگر نه اینکه خبرنگاری یعنی ایستادن پای حقیقت؟

من یک نفر از صدها خبرنگار این شهر هستم و می دانم که شاید همکارانم نظرات متفاوتی داشته باشند، اما قلم من اجازه سکوت نمی‌دهد. من محترمانه اما محکم می‌گویم: کسی که قرار است سه‌شنبه ۲۸ مرداد در اصفهان پشت تریبون بایستد، مردی از جنس ما و همدرد ما نیست